Werdykt w 30 sekund

Samsung Galaxy S26 Ultra wygląda jak telefon, który chce zamknąć dyskusję jednym ruchem: 6,9-calowy ekran 120 Hz z Privacy Display, S Pen, nowe funkcje AI i szybsze ładowanie tworzą pakiet naprawdę trudny do zignorowania. Problem w tym, że Samsung dopisał do niego kilka gwiazdek drobnym drukiem — aparat coraz wyraźniej odstaje od najlepszych Androidów, a w długim obciążeniu CPU spada do 46% maksymalnej wydajności.

Największa pułapka polega na tym, że to nie jest po prostu historia o dobrym i złym aparacie. S26 Ultra nadal trzyma poziom głównym modułem, ultrawide i długim tele, ale 3× tele jest słabsze, a zdjęcia z bliska stały się wręcz kłopotliwe. Do tego dochodzi przejście z tytanu na Armor Aluminum 2 oraz bateria o pojemności 5000 mAh, która na tle rosnącej konkurencji nie wygląda już jak zapas na maraton.

Pytanie o opłacalność brzmi więc konkretnie: czy unikalny pakiet Samsunga i wysoka wydajność rekompensują te kompromisy, gdy liczymy nie prestiż, lecz ilość surowej mocy za każdą złotówkę? Tę odpowiedź trzeba oprzeć na AnTuTu podzielonym przez aktualną cenę — bez dopisywania punktów za logo, aparat czy efekt „wow”.

Krótko: jeśli chcesz S Pen, prywatność ekranu i najbardziej rozbudowany zestaw funkcji Galaxy, S26 Ultra ma własny argument. Jeśli priorytetem są długie sesje pod obciążeniem, bezkompromisowy zoom albo najlepszy zakup za złotówki, konkurenci mają tu realny punkt zaczepienia. To flagowiec z rozmachem — tylko niekoniecznie z immunitetem na krytykę.

Specyfikacja Samsung Galaxy S26 Ultra

Punktem odniesienia jest wersja z 12 GB RAM i 256 GB pamięci. To ważne, bo właśnie tej konfiguracji dotyczą dane wydajnościowe — nie mieszajmy jej z pojemniejszymi wariantami tylko dlatego, że 512 GB brzmi dostojniej. Na papierze Samsung gra szeroką kartą: Snapdragon 8 Elite Gen 5, ekran 6,9 cala o rozdzielczości 1440 × 3120 pikseli z odświeżaniem 120 Hz, bateria 5000 mAh i zestaw aparatów z głównym modułem 200 MP.

Co znajdziesz w pudełku

• Instrukcje szybkiego startu
• Kabel USB-C–USB-C
• Ładowarki brak — trzeba mieć własną

Samsung Galaxy S26 Ultra kontra rywale

Specyfikacja jest długa, ale decyzja nie musi być. Poniższe zestawienie trzyma osobno konkretne warianty pamięci i pokazuje, gdzie Samsung stawia na ekran oraz najnowszy układ, a gdzie rywale odpowiadają baterią, ładowaniem albo peryskopem.

Różnice są bardziej konkretne niż katalogowe superlatywy: S26 Ultra ma większy ekran od poprzednika i szybsze ładowanie, ale OPPO odpowiada znacznie większą baterią, mocniejszym ładowaniem i 200-megapikselowym peryskopem. Jeśli priorytetem jest konkretnie pakiet Samsunga, tabela pokazuje jego kierunek; jeśli liczy się zapas energii i szybkie uzupełnianie baterii, konkurencja nie przyszła tu statystować.

Design Galaxy S26 Ultra: mniej tytanu, więcej kompromisów

Samsung odchudził Galaxy S26 Ultra do 7,9 mm (z 8,2 mm w S25 Ultra) i zaokrąglił krawędzie oraz rogi. Przy wymiarach 163,6 × 78,1 mm, masie 214 g i ekranie o przekątnej około 6,9 cala to nadal sprzęt z kategorii „duży”, ale sama geometria przestaje walczyć z dłonią. Milimetry nie zmieniają go w piórko, za to szeroki korpus ma mniej kanciasty charakter — rozsądna korekta, nawet jeśli nie jest to rewolucja.

Armor Aluminum 2 i wyspa aparatów

Najbardziej kontrowersyjna decyzja kryje się w materiale ramy. S26 Ultra rezygnuje z tytanu poprzednika na rzecz Armor Aluminum 2. Ta zamiana wygląda jak downgrade, choć Samsung odpowiada, że aluminium lepiej pochłania uderzenia. Dla mnie jest tu ciekawy zgrzyt: wariant Ultra traci materiałowy prestiż, a zyskuje argument praktyczny. To nie kosmetyka, tylko realna zmiana tożsamości urządzenia — i każdy kupujący musi sam zdecydować, czy ważniejszy jest luksus na specyfikacji, czy deklarowana odporność na wstrząsy.

Wyspa aparatów nie przechodzi już tak łatwo. Nowy projekt unosi wszystkie trzy obiektywy wyżej nad obudowę i gdy telefon leży płasko, dotknięcie ekranu wywołuje irytujące kołysanie. Wyspa dostała własny tron, a użytkownik rachunek za jego wysokość: stabilność na biurku jest gorsza, niż powinna być we flagowcu tej klasy. Efekt wygląda jak detal, dopóki nie spróbujesz po prostu stuknąć w ekran leżącego telefonu.

Szkło, IP68 i codzienna obsługa

Przód to Gorilla Armor 2 z powłoką DX anti-reflective, tył — Gorilla Glass Victus 2, a ochrona przed wodą i pyłem pozostaje na poziomie IP68, z opisanym warunkiem zanurzenia do 1,5 m przez 30 minut. Pakiet jest mocny, ale bez dopisywania fantazji: IP68 nie oznacza IP69 ani IP69K. Odporność jest, certyfikacyjne supermoce — niekoniecznie.

Porty, czytnik i S Pen

Układ elementów pozostaje konwencjonalny: głośnik umieszczono w otworze słuchawki na górze, zasilanie i głośność są po prawej, USB-C trafia na dół, a obok portu znalazła się tacka dual-SIM. Uchwyt S Pen wylądował przy lewym rogu. Czytnik ultradźwiękowy pod ekranem umieszczono na wygodnej wysokości, a obserwacje wskazują, że działa także przy mokrych lub zabrudzonych palcach.

Sam S Pen zachowuje klasyczny kształt, ale od poprzedniego roku nie ma łączności bezprzewodowej. Jeśli kupujesz Ultra za rysik, jego obecność nadal ma sens; jeśli oczekujesz pełnej otoczki dodatkowych funkcji pióra, dostajesz mniej, niż sugeruje sam slot. To mały komunikat, ale czytelny: Samsung zachował ikonę, a część jej magii zostawił za drzwiami.

Kolorystycznie jest bez nudy: Black, Cobalt Violet, Sky Blue i White uzupełniają internetowe wersje Silver oraz Pink Gold. Analizowany wariant występuje w kolorze Cobalt Violet — wystarczająco charakterystycznym, żeby Ultra nie wyglądał jak kolejny czarny prostokąt z konferencji.

Krótko: projekt S26 Ultra dojrzewa w kształcie, ale potyka się w detalach. Cieńsza, bardziej zaokrąglona bryła pomaga oswoić duży telefon, jednak zamiana tytanu na aluminium oraz kołysząca się wyspa aparatów odbierają mu część bezdyskusyjnego statusu Ultra. Dla mnie to propozycja dla osoby, która chce IP68, S Pen i charakterystyczne kolory, a potrafi przełknąć mniej ekskluzywny materiał oraz gorszą stabilność na płaskim blacie.

Ekran z prywatnością, ale bez pełnego pakietu

Samsung Galaxy S26 Ultra nie chce być tylko kolejnym jasnym OLED-em. Dostajemy 6,9-calowy panel LTPO AMOLED 2X z odświeżaniem do 120 Hz, powłokę DX ograniczającą odbicia oraz Privacy Display, który zawęża widoczność z boku. Ten ostatni dodatek brzmi trochę jak biurowa supermoc: powiadomienia, PIN-y i hasła nie muszą być publicznym serialem dla osoby siedzącej obok. Adaptacyjny tryb faktycznie pozwala wykorzystać 120 Hz, choć tryb Standard zatrzymuje się na 60 Hz.

Jasność jest mocna, ale liczby trzeba czytać bez marketingowego konfetti. W trybie Auto, na białym polu zajmującym 75% ekranu, zmierzono 1480 nitów; przy małym, 10-procentowym polu wynik przekroczył 2800 nitów, co jest progiem, a nie precyzyjną wartością. Po włączeniu Privacy Display ten sam test 75% bieli dawał 751 nitów. Prywatność nie jest więc darmowym filtrem: w maksymalnym trybie ochrona wyraźnie obniża jasność, kontrast i jakość kolorów.

ProScaler ma poprawiać ostrość i kontrast obrazu oraz wideo, a mDNIe wygładzać gradienty i przejścia kolorów. To dodatki, które mają sens szczególnie wtedy, gdy ekran dostaje materiał słabszej jakości — choć nie są niezależnym pomiarem jakości obrazu. Gorzej wygląda lista braków: panel obsługuje HDR10+, ale nie Dolby Vision, korzysta z 8-bitowego koloru z FRC zamiast natywnego 10-bit oraz nie oferuje wysokoczęstotliwościowego PWM. Dla większości osób nie będzie to codzienny alarm, ale dla wrażliwych na migotanie i fanów pełnego HDR to konkretne gwiazdki, nie kosmetyka.

Głośniki też nie grają tu roli statysty. To hybrydowe stereo, w którym dolna jednostka jest głośniejsza, ale nowe strojenie ma być bardziej zbalansowane i mniej wokalno-piskliwe niż wcześniej. Wynik -25,9 LUFS z oceną Very Good mówi o głośności — LUFS nie jest uniwersalną oceną jakości audio, a bardziej ujemna wartość oznacza cichszy rezultat. W skrócie: do filmów, podcastów i głośnika awaryjnego S26 Ultra ma mocny argument, bez udawania kieszonkowego soundbara.

To ekran dla osoby, która chce czytelności na zewnątrz i naprawdę użytecznej osłony prywatności, ale potrafi przełknąć jej koszt oraz kilka braków w specyfikacji obrazu. Jeśli priorytetem są Dolby Vision, natywne 10-bitowe kolory albo wysokoczęstotliwościowe PWM, ten prawie flagowy panel nie daje pełnego pakietu.

Wydajność S26 Ultra: sprint i zadyszka

Samsung Galaxy S26 Ultra korzysta ze Snapdragona 8 Elite Gen 5 (SM8850-1-AD) wykonanego w procesie 3 nm, z rdzeniami Oryon V3 Phoenix i układem Adreno 840. Warianty pamięci to 256 GB z 12 GB RAM, 512 GB z 12 GB RAM oraz 1 TB z 16 GB RAM. Opisywana konfiguracja bazowa ma 12/256 GB, a pamięć masowa pozostaje uczciwie opisana jako UFS 4.x — dokładna rewizja nie jest pewna.

Na krótkim dystansie ten układ nie udaje skromnego średniaka. Wynik Galaxy S26 Ultra dla opisywanej konfiguracji to 3624 punkty w Geekbench 6 Single-Core i 11 049 punktów w Geekbench 6 Multi-Core; w pomiarze GSMArena AnTuTu v10 pokazał 2 627 986 punktów. To mocny pakiet, ale nie jedna wspólna liga — każdy benchmark sprawdza telefon inaczej, więc wrzucanie tych liczb do jednego rankingu byłoby sportową księgowością.

Nie ma tu jednej korony do przybicia na zawsze. W kontekście porównawczym AnTuTu v10 wyżej znalazły się vivo X300 Pro, Xiaomi 17 Ultra i Oppo Find X9 Pro, więc 2 627 986 punktów jest konkretnym wynikiem AnTuTu v10, a nie biletem do twierdzenia, że telefon wygrywa każdy benchmark. S26 Ultra jest bardzo szybki; uniwersalny tytuł króla nie przechodzi przez kontrolę faktów.

Prawdziwy zgrzyt zaczyna się przy długim obciążeniu. CPU stress test sprowadził wydajność do 46% maksimum, a 20-minutowy 3DMark Wild Life Extreme Stress Test zakończył się stabilnością na poziomie 48,8% — przy spadku z najlepszej pętli 7744 do najniższej 3779. To nie opis szczytowego wyniku, tylko odpowiedź na pytanie, ile z tej mocy zostaje po dłuższej pracy. I tutaj Snapdragon dostaje wyraźnie krótszą smycz.

Dla gier i cięższych zadań wniosek jest prosty: początek będzie efektowny, ale długi maraton może oznaczać wyraźne ograniczenie wydajności. Te liczby nie mówią, ile klatek zobaczysz w konkretnej grze — nie da się uczciwie wyczarować z nich FPS — pokazują za to, że po dłuższym obciążeniu telefon nie utrzymuje tempa z pierwszych chwil. Jeśli grasz krótko albo zależy Ci głównie na szybkich aplikacjach i benchmarkowym sprincie, zapas mocy robi robotę.

Krótko: Galaxy S26 Ultra świetnie pokazuje, ile potrafi Snapdragon 8 Elite Gen 5, ale znacznie mniej przekonująco utrzymuje ten poziom. Ja bym kupował go za mocny sprint, nie za wzorową stabilność w długim graniu — ten rozdźwięk jest ważniejszy niż sama efektowna liczba z AnTuTu.

Oprogramowanie i łączność Galaxy S26 Ultra: AI ma plan

Galaxy S26 Ultra startuje z Androidem 16 i One UI 8.5, a Samsung deklaruje siedem dużych aktualizacji Androida oraz siedem lat poprawek bezpieczeństwa. To może nie robić takiego hałasu jak nowy aparat, ale właśnie ta obietnica najlepiej broni zakupu flagowca na dłużej: telefon nie dostaje krótkiej daty ważności zapisanej drobnym drukiem.

Galaxy AI: mniej szukania, więcej konkretu

Bixby dostał ważną lekcję rozmowy z człowiekiem: lepiej rozumie kontekst i naturalny język, potrafi wyszukać coś w sieci oraz skierować użytkownika do konkretnego ustawienia albo aplikacji systemowej. Zamiast nurkować w menu za jedną przełączaną opcją, można zacząć od normalnego pytania. Niby drobiazg, dopóki nie przypomnisz sobie, ile razy Android chował prostą funkcję w piątym podmenu.

Perplexity uruchamia się komendą „Hey, Plex” i ma dostęp do aplikacji systemowych oraz zewnętrznych, żeby rozpoczynać rozmowy, wyszukiwania i wieloetapowe zadania. To brzmi bardziej jak skrót do załatwienia sprawy niż kolejny chatbot przyklejony do ekranu. Jeśli takie przepływy faktycznie pasują do Twojego dnia, AI przestaje być dekoracją i zaczyna oszczędzać kliknięcia.

Now Nudge ma ciekawy pomysł: obserwuje wiadomości i kontekst na ekranie, a potem może podsunąć akcję, na przykład dodanie spotkania do kalendarza. Jest jednak gwiazdka wielkości ikony aplikacji: udostępnianie danych wymaga zgody, a obsługa obejmuje tylko wybrane komunikatory. To nie jest wszechwiedzący lokaj, tylko pomocnik działający na przepustkę i w ograniczonym klubie. Dla jednych rozsądna kontrola prywatności, dla innych funkcja, która będzie zbyt wąska, by wejść do codziennego odruchu.

Narzędzia, które mają coś do roboty

Circle to Search potrafi rozpoznać i wyszukać kilka obiektów na ekranie jednocześnie, a ulepszone wyszukiwanie zrzutów ekranu pomaga odzyskać informację, która zginęła w galerii. Audio Eraser działa także w aplikacjach takich jak Instagram, YouTube i Netflix. Do tego Document Scanner może poprawić dokument, usunąć palce z kadru i wyeksportować wielostronicowy PDF. To są te funkcje, które nie wygrywają prezentacji samym blaskiem, ale mogą realnie skrócić serię małych, irytujących zadań.

Photo Assist jest mniej przewidywalny. Edycja poleceniem naturalnym potrafi zadziałać — choćby przy zmianie ubrania — ale zdarzają się też nieudane próby. Traktowałbym ją więc jako bonus do kreatywnej zabawy, a nie cyfrowego grafika na etacie. Gdy efekt musi być pewny, zostaje zwykła edycja i własna kontrola nad wynikiem.

Łączność bez skrótów, akcesoria z gwiazdką

W podstawowych połączeniach Samsung nie urządza polowania na brakujące literki: jest 5G, eSIM, Wi-Fi 7, Bluetooth 6.0, NFC i USB-C. Taki zestaw pokrywa codzienne scenariusze od sieci komórkowej i płatności po nowoczesne akcesoria bez kombinowania z przejściówkami. To mało widowiskowa zaleta, ale bardzo przyjemna — łączność po prostu nie próbuje zostać problemem.

S Pen zachowuje klasyczną formę, lecz łączność bezprzewodowa nadal jest nieobecna. Jeżeli chcesz po prostu mieć rysik w obudowie, ta strata może nie zmienić decyzji. Jeśli kupujesz Ultra także za pełniejszy zestaw funkcji pióra, Samsung zostawia tu wyraźny niedosyt. Podobnie z pudełkiem: znajduje się w nim kabel USB-C do USB-C, ale ładowarki nie ma, więc nowy nabywca musi mieć własną albo doliczyć ją do zestawu.

Krótko: software S26 Ultra ma więcej charakteru niż sama lista funkcji — Bixby i Perplexity próbują skracać drogę do celu, a Now Nudge uczciwie pokazuje, że wygoda ma granice prywatności i kompatybilności. Łączność jest kompletna, ale S Pen bez bezprzewodowych dodatków i pudełko bez ładowarki przypominają, że nawet Ultra potrafi oszczędzać na drobnych elementach. Dla mnie to mocny pakiet dla osoby, która chce długiego wsparcia i praktycznych skrótów, pod warunkiem że nie oczekuje AI działającej wszędzie ani akcesoriów bez dopłat.

Bateria i ładowanie Galaxy S26 Ultra: szybki zastrzyk zamiast wielkiej baterii

Samsung Galaxy S26 Ultra nie próbuje wygrać baterią na papierze. Zostaje przy 5000 mAh, więc jego strategia brzmi raczej: szybciej wrócić do gry niż nosić większy plecak energii. W teście Active Use uzyskał 16:22, a wynik tworzą osobne scenariusze: rozmowy 37:44, web 13:01, wideo 24:48 i gry 9:42. To metryka konkretnego zestawu obciążeń, nie obietnica identycznego wyniku każdego dnia — ale punkt wyjścia nie wygląda jak alarm.

Active Use Score pokazuje sumę zdefiniowanych scenariuszy Battery Test 2.0. Galaxy S26 Ultra poprawia wynik Galaxy S25 Ultra, ale nie urządza samotnego spaceru po podium: część konkurentów z tego samego zestawienia osiąga wyższe rezultaty, a część niższe. Samsung ma więc zapas, lecz nie dostaje dożywotniego abonamentu na zwycięstwa.

Na tym tle S26 Ultra poprawia wynik poprzednika, wyprzedza też Pixela 10 Pro XL i vivo X300 Pro, ale zostaje za iPhone’em 17 Pro Max, Xiaomi 17 Ultra oraz Oppo Find X9 Pro. Samsung nie odpada z wyścigu, tylko nie wręcza sobie medalu przed startem. Jeśli zależy Ci na dobrym wyniku w mieszanym scenariuszu, jest o czym rozmawiać; jeśli szukasz absolutnego lidera wytrzymałości, sama plakietka Ultra nie zamyka tematu.

Ładowanie: szybki zastrzyk zamiast długiego postoju

Na ładowaniu Samsung robi dokładnie to, czego oczekuje się od dużego flagowca: najlepszy pokazany przebieg daje 51% po 15 minutach, 84% po 30 minutach i pełne ładowanie po 43 minutach. Przez znaczną część procesu moc utrzymuje się na poziomie około 51–53 W, a później spada do około 40 W. To ważniejsze niż sama plakietka „60 W” — krótka przerwa przy kablu naprawdę ma tu znaczenie. Powtórzenia różniły się o kilka punktów procentowych i minut, więc 43 minuty traktuj jako najlepszy pokazany wynik, nie obietnicę wyrytą w kamieniu.

Maksimum przewodowe wymaga kompatybilnej ładowarki USB-PD z profilem 3A/20V PPS. W pudełku jej nie ma — kabel jest, kostka zostaje po stronie kupującego. Bezprzewodowo dostajesz do 25 W w Qi2.2, ale telefon nie ma wbudowanych magnesów, więc do wygodnego magnetycznego ustawienia potrzebne będzie odpowiednie etui. Odwrotne ładowanie 4,5 W zostaje funkcją awaryjną: podtrzyma akcesorium, lecz nie udaje pełnoprawnej ładowarki.

Krótko: bateria S26 Ultra nie wygrywa wielkością, tylko połączeniem wyniku 16:22 Active Use i szybkiego uzupełniania energii. Nie jest to telefon dla kogoś, kto chce pojemnościowego rekordu; jest dla osoby, która woli 15 minut przy kablu od noszenia cegły. Dla mnie ten układ ma sens, pod warunkiem że od razu uwzględnisz kompatybilną ładowarkę, a przy Qi2.2 także magnetyczne etui.

Aparaty Galaxy S26 Ultra: główny dowozi, 3× marudzi

Galaxy S26 Ultra przychodzi z zestawem, który na papierze wygląda jak pełnoprawny oddział specjalny: 200 MP z OIS jako aparat główny, 10 MP z OIS i zoomem 3×, 50 MP z OIS i zoomem 5× oraz 50 MP ultraszeroki kąt o polu widzenia 120 stopni. Liczby robią wejście smoka, ale po chwili widać, że nie każdy moduł dostał taki sam budżet na rozwój.

Najciekawsza zmiana sprzętowa dotyczy światła: główny moduł otwiera przysłonę do f/1.4 zamiast f/1.7, a tele 5× do f/2.9 zamiast f/3.4; ten drugi korzysta też z konstrukcji ALoP zamiast peryskopu. W tym samym czasie tele 3× ma mniejszy sensor 10 MP, a 50-megapikselowy ultraszeroki aparat został przeniesiony z poprzedniej generacji. Innymi słowy: modernizacja jest konkretna, lecz nie rozlała się równą warstwą po całym zestawie.

Dzień: główny aparat naprawdę robi robotę

W dobrym świetle główny aparat jest najmocniejszą kartą Samsunga. Drobne detale są renderowane naturalnie, cienie zachowują akceptowalny poziom ziarna, nasycenie nie ucieka w festyn, a balans bieli i zakres dynamiczny trzymają fason. To zdjęcia, które nie muszą krzyczeć filtrami, żeby wyglądać dobrze. Tryb 2× z głównego aparatu pozostaje użyteczny i całkiem szczegółowy, ale potrafi nadmiernie wyostrzać losowe faktury — algorytm czasem bierze pędzel i zapomina go odłożyć.

Tele 3× wypada poprawnie, z dobrym zakresem dynamicznym i kolorami, ale obraz jest ostry w sposób trochę nerwowy i lekko ziarnisty. W portretach detal przegrywa z oczekiwaniami, a względem poprzednika trudno mówić o dużym skoku. To właśnie tutaj wielki zestaw aparatów zaczyna mieć małą czcionkę pod gwiazdką.

Tele 5× odwraca tę historię. Zdjęcia zachowują dobry detal, szeroki zakres dynamiczny, poprawny balans bieli i rozsądne nasycenie, a do portretów nadaje się lepiej niż moduł 3×. Ultraszeroki kąt także dostarcza dobry detal, bardzo szeroki zakres dynamiczny i przyjemne kolory, choć przewaga nad poprzednim modelem jest niewielka. W jasnej scenerii tryb pełnej rozdzielczości może jeszcze pomóc.

Bilans dzienny jest więc wyraźnie dodatni, ale nierówny: główny i 5× są aparatami, po które chce się sięgać, ultraszeroki jest kompetentnym szerokim planem, a 3× przypomina, że sama etykieta Ultra nie gwarantuje czterech równych asów.

Noc: dobry główny, kapryśna automatyka

Po zmroku S26 Ultra nie daje fotografującemu pełnej kontroli nad trybem nocnym. Nie ma osobnego, ręcznie wybieranego Night mode w ścisłym sensie — automat uruchamia się wtedy, gdy uzna scenę za wystarczająco ciemną, a gdy odmówi, nie da się go zmusić. Brzmi jak drobiazg, dopóki telefon nie zdecyduje, że noc jest jednak tylko ambitnym popołudniem.

Główny aparat nadal radzi sobie sensownie: ekspozycja, zakres dynamiczny, balans bieli i kolory są dobrze prowadzone. Ceną jest jednak nieco miękki detal i szum w cieniach; maksymalny tryb nocny potrafi poprawić wybrane sceny. Na tele 2× obraz robi się wyprany, miękki i zaszumiony, a 3× jest miękki oraz trochę zbyt mało nasycony.

Tele 5× po ciemku wypada najlepiej z tej trójki: zachowuje dobry zakres dynamiczny i kolory, choć nadal ma miękkie, ziarniste renderowanie. Ultraszeroki kąt także traci ostrość i łapie ziarno, lecz utrzymuje zakres dynamiczny oraz kolory, a maksymalny tryb nocny wyraźnie poprawia detal, klarowność i kontrast. Noc nie kasuje więc zestawu aparatów, ale bezlitośnie pokazuje, który moduł ma jeszcze zapas, a który tylko udaje pewność siebie.

Zbliżenia: tutaj Samsung przesadził z dystansem

Największy zgrzyt wychodzi przy fotografowaniu z bliska. Minimalna odległość ostrzenia wynosi 18 cm dla aparatu głównego, 22 cm dla tele 3× i aż 52 cm dla tele 5×; poprzednio było to odpowiednio 8, 18 i 26 cm. Efekt jest brutalnie praktyczny: odwzorowanie zbliżeń wypada przeciętnie, a sensowne bliskie kadry są w praktyce bardzo trudne z każdym aparatem.

Moim zdaniem to właśnie ten kompromis najbardziej psuje obraz fotograficznego kompletnego flagowca. Jeśli chcesz głównie dobrych codziennych zdjęć, portretów z 5× i szerokich kadrów, S26 Ultra ma mocny arsenał. Jeśli jednak regularnie fotografujesz małe detale albo oczekujesz równego poziomu każdego teleobiektywu, 3× i zbliżenia przypomną Ci, że megapiksele nie potrafią załatwić całej sprawy.

Wideo i selfie: flagowe tryby bez półśrodków

Samsung Galaxy S26 Ultra traktuje wideo jak pełnoprawną część aparatu, a nie zakładkę do odhaczenia w specyfikacji. 8K przy 30 kl./s działa z głównym aparatem, ultraszerokim kątem i modułem 5x, natomiast w trybie Pro 4K przy 120 kl./s jest dostępne z głównego i ultraszerokiego aparatu. To daje dużą swobodę: możesz wybrać albo bardzo wysoką rozdzielczość, albo płynniejsze ujęcia bez schodzenia do kompromisowej jakości.

Lista dla osób, które lubią grzebać w materiale po nagraniu, też wygląda poważnie: tryb Pro, 10-bitowy HDR, Log oraz preładowane LUT-y. S26 Ultra nie kończy ambicji filmowych na samym haśle 8K — pozwala też zbudować bardziej kontrolowany workflow i zostawić sobie miejsce na korekcję obrazu. Dla zwykłego klipu to nadmiar, dla twórcy wideo może być różnicą między gotowym plikiem a materiałem, który dopiero zaczyna żyć.

Stabilizacja ma tu więcej do powiedzenia niż marketingowa ikonka. Działa w różnych trybach i kamerach, a Horizon Lock pilnuje, żeby kadr podczas ruchu pozostał w większości poziomy — z limitem maksymalnie 1440p. To ten rodzaj funkcji, którego nie doceniasz przed nagraniem, a po pierwszym krzywym ujęciu nagle bardzo chcesz mieć. Przy filmowaniu z ręki i zmianie kierunku ruchu taka kontrola może zrobić większą różnicę niż kolejny tryb o egzotycznej nazwie.

W dzień wideo z głównego aparatu jest bardzo dobre: ma mocne detale, kolory i zakres dynamiczny, więc sceny z kontrastowym światłem nie wyglądają jak walka telefonu z suwakiem jasności. Nocą wszystkie kamery zachowują dobrą ekspozycję, zakres dynamiczny, balans bieli i kolory, ale główny aparat wnosi trochę szumu i miękkie cienie, 3x robi się bardzo miękki i zaszumiony, 5x wypada lepiej, a ultraszeroki pozostaje akceptowalny. Krótko: S26 Ultra jest najbardziej przekonujący wtedy, gdy nie każesz mu filmować w kompletnej ciemności.

Na froncie czeka 12-megapikselowy aparat z autofokusem, a wideo dochodzi do 4K60. To ważniejsze niż sama liczba megapikseli: twarz może pozostać ostra przy różnej odległości od telefonu, a nie tylko w jednym, szczęśliwym punkcie. Selfie w świetle dziennym są ostre, mają szeroki zakres dynamiczny i żywe kolory. Do rozmów, rolek i vlogowania przedni aparat jest znacznie mniej nerwowym narzędziem niż typowy selfie-moduł ze stałą ostrością.

Wniosek jest prosty: Galaxy S26 Ultra daje filmującym szeroki wybór trybów, mocne narzędzia do obróbki i stabilizację, która nie kończy się na obietnicy płynnego obrazka. Jeśli wideo jest dla Ciebie czymś więcej niż krótkim dowodem, że kot znowu wszedł na stół, ten zestaw ma realny sens.

Galaxy S26 Ultra kontra rywale: wybór bez fanbojstwa

Galaxy S26 Ultra nie walczy z konkurencją jedną liczbą, tylko własnym zestawem dziwnych, ale kuszących argumentów. Privacy Display, S Pen i ekran 6,9 cala o rozdzielczości 1440 × 3120 dają mu charakter, którego nie da się dopisać do zwykłej tabelki. Tyle że bateria ma 5000 mAh, a przy długim obciążeniu CPU potrafi spaść do 46% maksimum. W tej rundzie pytanie nie brzmi więc „który telefon ma najwięcej?”, tylko „który zestaw kompromisów najmniej Cię zirytuje?”.

Na papierze Samsung wygrywa rozdzielczością ekranu i szybkością ładowania z częścią rywali: 60 W przewodowo to więcej niż 45 W w Galaxy S25 Ultra i Pixelu 10 Pro XL oraz 40 W w iPhonie 17 Pro Max. Przegrywa natomiast z 90 W vivo X300 Pro i 80 W OPPO Find X9 Pro, a pojemnością baterii ustępuje większości tego zestawienia. Nie ma tu jednego mistrza wszystkiego — te telefony wygrywają różne rundy.

Aparaty też nie dają Samsungowi darmowego awansu do finału. Główny moduł, ultraszeroki kąt i tele 5× są użyteczne, ale tele 3× wypada słabiej, a fotografowanie z bliska stało się kłopotliwe. Dlatego rywale z 5× albo 200-megapikselowym peryskopem są realną odpowiedzią dla konkretnego fotografa — choć same megapiksele nie rozstrzygają jakości zdjęć.

Samsung Galaxy S25 Ultra — rozsądny cios z własnej stajni

Samsung Galaxy S25 Ultra jest najtrudniejszym rywalem, bo nie trzeba uczyć się nowej rodziny ani nowego stylu obsługi. Dostajesz 12 GB RAM i 512 GB pamięci, ekran 6,7 cala, 45 W ładowania oraz starszy zestaw aparatów, który zachował lepsze możliwości fotografowania z bliska. Jeśli nie potrzebujesz szybszego ładowania ani Privacy Display, poprzednik ma prosty kontrargument: bierze to, co w Ultra nadal działa, i nie dokłada kilku nowych znaków zapytania.

Apple iPhone 17 Pro Max — gdy ekosystem jest częścią decyzji

Apple iPhone 17 Pro Max nie próbuje udawać kolejnego Androida. To wybór dla osoby, która chce iOS, 6,9-calowy ekran, cztery tylne aparaty z 48-megapikselowym teleobiektywem 4× i ekosystem Apple. Samsung odpowiada S Penem, Privacy Display i wyższą rozdzielczością panelu; Apple kontruje większą baterią 5088 mAh oraz własnym środowiskiem. Tu nie ma remisu do odgwizdania — najpierw wybierasz system, dopiero potem resztę telefonu.

Google Pixel 10 Pro XL — Android po googlowemu

Google Pixel 10 Pro XL ma sens dla kupującego, który chce dużego Androida poza One UI: dostaje Tensor G5, 16 GB RAM, baterię 5200 mAh i teleobiektyw 5×. To konkretna alternatywa dla kogoś, kto częściej patrzy na teleobiektyw 5× i podejście Google niż na rysik Samsunga. S26 Ultra ma bardziej szczegółowy ekran i własny pakiet Galaxy, ale Pixel nie musi wygrywać każdej rubryki, żeby wygrać z konkretnym gustem.

vivo X300 Pro — peryskop i ładowanie bez kompleksów

Jeżeli priorytetem jest zoom i szybkie uzupełnianie energii, vivo X300 Pro wchodzi na ring z 200-megapikselowym peryskopem, ładowaniem przewodowym do 90 W i bezprzewodowym do 40 W. Ma też Wi-Fi 7 oraz ochronę IP68/IP69. Galaxy S26 Ultra odpowiada większą rozdzielczością ekranu, Privacy Display i S Penem, ale w starciu o sam sprzęt fotograficzno-ładujący vivo nie przyszło robić za statystę.

OPPO Find X9 Pro — bateria jako ciężki argument

OPPO Find X9 Pro gra kartą, której Samsung nie może zignorować: 7500 mAh, 80 W przewodowo, 50 W bezprzewodowo i 200-megapikselowy peryskop. Do tego dostajesz ten sam układ Dimensity 9500, który ma również vivo X300 Pro, oraz IP68/IP69. Jeśli telefon ma przede wszystkim długo działać i szybko wracać do gry, OPPO ma argument większy niż sama przekątna ekranu. S26 Ultra wygrywa tu unikalnymi funkcjami Galaxy, nie pojemnością akumulatora.

Mój werdykt z tej walki jest prosty: Galaxy S26 Ultra wybierz za S Pen, Privacy Display, ekran QHD+ i świat Galaxy. Wybierz S25 Ultra, jeśli ważniejsze są zbliżenia i spokojniejsza ewolucja; iPhone’a, jeśli kupujesz ekosystem Apple; Pixela, jeśli chcesz Google i tele 5×; vivo albo OPPO, jeśli pierwsze skrzypce grają peryskop, ładowanie lub bateria. Samsung ma własną niszę — tylko nie udawajmy, że pięciu rywali przyszło na tę imprezę bez własnych argumentów.

Samsung Galaxy S26 Ultra: werdykt i opłacalność

Subverse kończy ten test jednym rachunkiem: wynik AnTuTu v10 dzielimy przez aktualną cenę kanoniczną. Galaxy S26 Ultra uzyskał 2 627 986 punktów, więc ma mocny punkt wyjścia do rozmowy o surowej wydajności za złotówkę. To jednak nie jest konkurs na najładniejszą liczbę — bez tego samego ilorazu dla każdego rywala nie przybijam nikomu korony opłacalności na słowo.

Kup, jeśli

• chcesz dużo surowej mocy w przeliczeniu na złotówkę, a dynamiczny komponent Opłacalność zakupu nadal pokazuje dla S26 Ultra atrakcyjny wynik;
• zależy Ci na konkretnym pakiecie Samsunga z S Penem i Privacy Display, a nie na anonimowym rekordzie benchmarkowym;
• akceptujesz, że wysoki wynik szczytowy nie oznacza wzorowej stabilności podczas długiego obciążenia.

Nie kupuj, jeśli

• liczy się dla Ciebie wyłącznie najwyższy wynik AnTuTu za złotówkę — w źródłowym wykresie vivo X300 Pro, Xiaomi 17 Ultra i OPPO Find X9 Pro są wyżej;
• telefon ma utrzymywać maksimum wydajności w długim graniu, bo CPU spada do 46% maksimum, a stabilność GPU wyniosła 48,8%;
• szukasz bezdyskusyjnie najlepszego aparatu lub fotografii z bliska — tutaj konkurencja ma realne argumenty.

Samsung Galaxy S26 Ultra 12/256GB Czarny

5699,00 zł

KUP TERAZ

X-kom.pl

Samsung Galaxy S26 Ultra 12/256 GB Czarny – Ceneo

5799,00 zł

KUP TERAZ

Ceneo.pl

Samsung Galaxy S26 Ultra 12/256 GB Czarny – Media Expert

5799,00 zł

KUP TERAZ

Mediaexpert.pl

Najwyższa cena w tym sklepie

5699,00 zł X-kom.pl

2026-08-28

Najniższa cena w tym sklepie

5699,00 zł X-kom.pl

2026-08-31

Aktualna cena

5699,00 zł X-kom.pl

2026-08-30

Od 2026-08-28

Samsung Galaxy S26 Ultra: najczęstsze pytania

Źródło pomiarów i obserwacji testowych: GSMArena. Analiza, porównania i Subverse Score: Subverse.pl.